شعله است آتش اگر دامن خس می گیرد

از ودیعت سپریهای فلک یاس مسنج

به تو این سفله چه داده ست که پس می گیرد

التقات ضعفا پایه ی اقبال رساست

سرمه رنگ است غبار گذر خاموشان

ای نفس ناله نگردی که عسس می گیرد

قطع امیدکن از عمر که موی پیری