قطع امیدکن از عمر که موی پیری

شعله است آتش اگر دامن خس می گیرد

سرمه رنگ است غبار گذر خاموشان

ای نفس ناله نگردی که عسس می گیرد

شاهبازی ست که چون صبح نفس می گیرد

ناله باب است در آن شهر که ما قافله ایم

سودها مفت رفیقی که جرس می گیرد