از ودیعت سپریهای فلک یاس مسنج

هر که هست آینه ای پیش نفس می گیرد

بگذر از فکر اقامت که به هر چشم زدن

کاروان صورت آواز جرس می گیرد

به تو این سفله چه داده ست که پس می گیرد

التقات ضعفا پایه ی اقبال رساست

شعله است آتش اگر دامن خس می گیرد