هر که هست آینه ای پیش نفس می گیرد

نیست اقبال چو اسباب ندامت دربار

عبرت از بال هما بال مگس می گیرد

زندگی شبهه هستی ست که مانند حباب

بگذر از فکر اقامت که به هر چشم زدن

کاروان صورت آواز جرس می گیرد

از ودیعت سپریهای فلک یاس مسنج