تواضع کیش همت را چه امکان است رعنایی

چرا همت ، ره از پا درافتادن نمی گیرد

ضعیفی در چه خاک افکنده باشد دام من یارب

که صیاد از حیا، عمریست نام من نمی گیرد

خم دوش فلک ، بار سر و گردن نمی گیرد

دم پیری ز فیض گریه خلقی می رود غافل

در این مهتاب شیری هست و کس روغن نمی گیرد