که هرجا گرد شامی بشکند رنگ سحر ریزد

تویی کز همت بیدستگاهان غافلی ورنه

ز عنقا آشیان برتر نهد رنگی که پر ریزد

توان سیر تنک سرمایه گیهای جهان کردن

چو اشک شمع نقد آبرویی در گره دارم

که تا در پرده است آب است ، چون رپزد شرر ریزد

کلاه عزت افلاک فرش نقش پاگیرد