چو اشک شمع نقد آبرویی در گره دارم

ز عنقا آشیان برتر نهد رنگی که پر ریزد

توان سیر تنک سرمایه گیهای جهان کردن

که هرجا گرد شامی بشکند رنگ سحر ریزد

که تا در پرده است آب است ، چون رپزد شرر ریزد

کلاه عزت افلاک فرش نقش پاگیرد

چو بیدل هرکه ا ز راهت کف خاکی به سر ریزد