که تا در پرده است آب است ، چون رپزد شرر ریزد

توان سیر تنک سرمایه گیهای جهان کردن

که هرجا گرد شامی بشکند رنگ سحر ریزد

چو اشک شمع نقد آبرویی در گره دارم

کلاه عزت افلاک فرش نقش پاگیرد

چو بیدل هرکه ا ز راهت کف خاکی به سر ریزد