محبت کشته را سهل است اشک از دیده افشاندن

چو چشم آید به هم ، ناچار مژگان از نظر ریزد

سر و برگ اجابت نیست آه حسرت ما را

همان بهتر که این آتش به بنیاد اثر ریزد

که عاشق گرد اگر از دامن افشاند جگر ریزد

هوس پیمایی آماده ست اسباب ندامت را

حذر آن شیوه کز بی حاصلی خاکت به سر ریزد