هوس پیمایی آماده ست اسباب ندامت را

همان بهتر که این آتش به بنیاد اثر ریزد

محبت کشته را سهل است اشک از دیده افشاندن

که عاشق گرد اگر از دامن افشاند جگر ریزد

حذر آن شیوه کز بی حاصلی خاکت به سر ریزد

به انداز خرامش کبک اگر دوزد نظر بیدل

خجالت در غبار نقش پایش بال و پر ریزد