خمید پیکرم از انتظار و جان به لب آمد

دگر چه سحرکند خاک بی عصا که نریزد

نثار راه تو دیدم چکیدن آینه اشکی

گرفتم از مژه اش برکف دعا که نریزد

قدح به یاد توکج کرده ام بیا که نریزد

به این حنا که گرفته است خون خلق به گردن

اگر تو دست فشانی چه رنگها که نریزد