دگر چه سحرکند خاک بی عصا که نریزد

دل ستمکش بیحاصلی چو آبله دارم

کسی کجا برد این دانه زیر پا که نریزد

به باد رفتم و بر طبع کس نخورد غبارم

نثار راه تو دیدم چکیدن آینه اشکی

گرفتم از مژه اش برکف دعا که نریزد

خمید پیکرم از انتظار و جان به لب آمد