کسی کجا برد این دانه زیر پا که نریزد

به گوش منتظران ترانه غم عشقت

فسانه شبخون دارد آن صدا که نریزد

دل ستمکش بیحاصلی چو آبله دارم

به باد رفتم و بر طبع کس نخورد غبارم

دگر چه سحرکند خاک بی عصا که نریزد

نثار راه تو دیدم چکیدن آینه اشکی