به باد رفتم و بر طبع کس نخورد غبارم

فسانه شبخون دارد آن صدا که نریزد

دل ستمکش بیحاصلی چو آبله دارم

کسی کجا برد این دانه زیر پا که نریزد

دگر چه سحرکند خاک بی عصا که نریزد

نثار راه تو دیدم چکیدن آینه اشکی

گرفتم از مژه اش برکف دعا که نریزد