گرفتم از مژه اش برکف دعا که نریزد

به باد رفتم و بر طبع کس نخورد غبارم

دگر چه سحرکند خاک بی عصا که نریزد

نثار راه تو دیدم چکیدن آینه اشکی

خمید پیکرم از انتظار و جان به لب آمد

قدح به یاد توکج کرده ام بیا که نریزد

به این حنا که گرفته است خون خلق به گردن