دمی که از دم تیغت سخن رود به زبان

به نشئه ای که ز مینا شراب می ریزد

بیا که بی توام امشب به جنبش مژه ها

نگه ز دیده چوگرد ازکتاب می ریزد

به حلق تشنه ما حسرت آب می ریزد

به گریه منکر تردامنان عشق مباش

که اشک بحر ز چشم حباب می ریزد