هستی آن عیب نداردکه به غماز رسد

حذر ای شمع ز تشویش زبان آرایی

که مبادا سر حرفت به لب گاز رسد

ما و من آینه دار دو جهان رسوایی ست

سر به جیب از نفس شمع عرق می ریزد

یعنی آب است نوایی که به این ساز رسد

حشر آتش همه جا آینه سوختن است