به دل وامانده ای از لاف ما و من تبرا کن

نگاه عاجزان را سایه مژگان قفس باشد

نبالیدیم بر خود ذره ای در عرض پیدایی

غبار ما مباد افشانده ی بال مگس باشد

مقیم خانه آیینه باید بی نفس باشد

چه لازم تنگ گیرد آسمان ارباب معنی را

شکخ ما همان مضمورن که نتوان بست بس باشد