شکخ ما همان مضمورن که نتوان بست بس باشد

به دل وامانده ای از لاف ما و من تبرا کن

مقیم خانه آیینه باید بی نفس باشد

چه لازم تنگ گیرد آسمان ارباب معنی را

مکن ساز اقامت تا غبار خویش بشکافی

نفس پر می فشاند شاید آواز جرس باشد

شکست رنگ امیدی ست سر تا پای ما بیدل