گرت شمعی ست دامن زن وگر کشتی ست برق افکن

سپند بزم ما را ناله هم آتش نشین باشد

در این معبد، فنا را مایه توقیر طاعت کن

که چون خاکت دو عالم سجده وقف یک جبین باشد

محبت جز فنای ما نمی خواهد یقین باشد

اشارت می کند بیدل خط طرف بناگوشش

که هرجا جلوه ی صبحی ست شامش در کمین باشد