چون سرو علم کرد مرا بی بری من

تعمیر دل یاس بنا شد چه بجا شد

آن ناله که صد صور قیامت به نفس داشت

پیش نگهت سرمه نوا شد چه بجا شد

دست تهی انگشت نما شد چه بجا شد

احسان و کرم گرچه ندارد غم تمییز

آن لطف که در کار گدا شد چه بجا شد