دست تهی انگشت نما شد چه بجا شد

آن ناله که صد صور قیامت به نفس داشت

پیش نگهت سرمه نوا شد چه بجا شد

چون سرو علم کرد مرا بی بری من

احسان و کرم گرچه ندارد غم تمییز

آن لطف که در کار گدا شد چه بجا شد

دل قطره ی اشکی شد و غلتید به پایت