احسان و کرم گرچه ندارد غم تمییز

پیش نگهت سرمه نوا شد چه بجا شد

چون سرو علم کرد مرا بی بری من

دست تهی انگشت نما شد چه بجا شد

آن لطف که در کار گدا شد چه بجا شد

دل قطره ی اشکی شد و غلتید به پایت

این خون شده همچشم حنا شد چه بجا شد