ماهی دریای وهمیم ، آه از تدبیر پوچ

آتش آلود است آن آبی که آهن می کشد

تنگ بر دیوانه شد دشت و در از عریان تنی

کیست فهمد بی گریبانی چه دامن می کشد

مغز آماج خدنگ و پوست جوشن می کشد

عمرها شد سرمه سای کارگاه عبرتیم

خاکساری انتقام ما ز دشمن می کشد