جان بود که در فکر خود افتاد و بدن شد

حیرت نپسندید ز ما گرم نگاهی

بردیم در آن بزم چراغی که لگن شد

تنزیه ز آگاهی ما گشت کدورت

جز یاس ز لاف من و ما هیچ نبردیم

تار نفس از بسکه جنون یافت کفن شد

شب در خم اندیشه ی گیسوی تو بودم