چشم زخمم تا به روی تیغ او واکرده اند

کیست در سیر بهار آیینه خودبین نشد

بی جگر خوردن ، بهار طرز نتوان تازه کرد

غوطه تا در خون نزد فطرت ، سخن رنگین نشد

از روانی موج خون را چون نگه تسکین نشد

بسکه ما را عافیت آیینه دار آفت است

آشیان هم جز فشار پنجه شاهین نشد