ز بهر زلف حوران شانه از مسواک بنشاند

درین گلشن نهال ناله دارد نوبر داغی

گل ساغر تواند چید هرکس تاک بنشاند

خیال طره حور است ز!هد را اگر بر سر

دمی چون صبح می خواهم قفس بر دوش پروازی

چون گل تاکی سپهرم در دل صد چاک بنشاند

چو عشق آمد، خیال غیر، رخت از سینه می بندد