چه تدبیر از بنای سایه پردازد غم هستی

که شمع از رشته ای کز پا کشد دستار جوشاند

رموز یاس می پوشم به ستر عجز می کوشم

که می ترسم شکست بال من منقار جوشاند

مگر برخیزم ازخود تا هوا دیوار جوشاند

مشوران از تکلف آنقدر طبع ملایم را

که آتش می شود آبی که کس بسیار جوشاند