مگر برخیزم ازخود تا هوا دیوار جوشاند

رموز یاس می پوشم به ستر عجز می کوشم

که می ترسم شکست بال من منقار جوشاند

چه تدبیر از بنای سایه پردازد غم هستی

مشوران از تکلف آنقدر طبع ملایم را

که آتش می شود آبی که کس بسیار جوشاند

به اظهار یقین هم غره دعوی مشو چندان