که می ترسم شکست بال من منقار جوشاند

چه اقبال است یا رب دود سودای محبت را

که شمع از رشته ای کز پا کشد دستار جوشاند

رموز یاس می پوشم به ستر عجز می کوشم

چه تدبیر از بنای سایه پردازد غم هستی

مگر برخیزم ازخود تا هوا دیوار جوشاند

مشوران از تکلف آنقدر طبع ملایم را