آینه دور از تماشا یک نگاه انداز ماند

وحشت صبح از نفس ایجاد شبنم می کند

در گره گم گشت تار ما ز بس بی ساز ماند

هیچکس از خجلت دیدار مژگان برنداشت

شمع یکسر اشک و آه خویش با خود می برد

هم به زیرپای ما ماند آنچه از ما باز ماند

در خزان سیر بهارم ز بن گلستان کم نشد