گلها بس است دامن رنگی شکسته اند

پروانه مشربان به یک انداز سوختن

از صد هزار زحمت پر واز رسته اند

فرصت کفیل وحشت کس نیست زپن چمن

تمثال من در آینه پیدا نمی شود

در پرده خیال توام نقش بسته اند

افسردگی به سوختگانت چه می کند