جلوه او عالمی را خودپرست وهم کرد

این منازل یکسر از آشفتگیها جاده اند

چون حباب آزاداصعان هم دپن دریای وهم

در ته باری که بر دل نیست دوشی داده اند

حسن پرکار است و این آیینه ها پر ساده اند

شمع سان داغ وگداز و اشک و آه و سوختن

هم به پایت تا ز پا ننشسته ای استاده اند