شمع سان داغ وگداز و اشک و آه و سوختن

در ته باری که بر دل نیست دوشی داده اند

جلوه او عالمی را خودپرست وهم کرد

حسن پرکار است و این آیینه ها پر ساده اند

هم به پایت تا ز پا ننشسته ای استاده اند

این طربهایی که احرام امیدش بسته ای

چون طلسم رنگ گل یکسر شکست آماده اند