حسن پرکار است و این آیینه ها پر ساده اند

چون حباب آزاداصعان هم دپن دریای وهم

در ته باری که بر دل نیست دوشی داده اند

جلوه او عالمی را خودپرست وهم کرد

شمع سان داغ وگداز و اشک و آه و سوختن

هم به پایت تا ز پا ننشسته ای استاده اند

این طربهایی که احرام امیدش بسته ای