خواه برگردون سحر شو خواه در دریا حباب

ناتوانان همچو مو پر منفعل بالیده اند

به که غلتانی نخواند برگهر افسون ناز

موجها بیتاب بودند این دم آرامیده اند

در ترازوی نفس جز باد کم سنجیده اند

منکر وضع ندامت غافلست از ساز عیش

دستها اینجا دو برگ گل به هم ساییده اند