بسکه مشتاقان بجای اشک مژگان ریختند

زین گلستان نی خزان در جلوه آمد، نی بهار

رنگ وهمی از نوای عندلیبان ربختند

خار بستی کرد پیدا کوچه باغ انتظار

تهمت دامان قاتل می کشد هرگل ز من

چون بهار از بسکه خونم را پریشان ریختند

از سر تعمیر دل بگذر که معماران عشق