ترک خودداریست عرض مشرب دیوانگی

شد پری بی بال و پر چندان که مینا ریختند

سینه چاکان را دماغ سخت جانی ها نبود

از شکست رنگ همچون گل سراپا ریختند

رفت گرد ما ز خود جایی که صحرا ریختند

در غبار عشق دارد حسن دام سرکشی

طرح آن زلف از شکست خاطر ما ریختند