نامه ای بود تپش بر پر بسمل بستند

چون سحر مرهم کافور شهیدان ادب

لب زخمی ست که از شکوه قاتل بستند

پی مقصد به چه امیدکسی بردارد

شعله تا بال کشد دود برون تاخته است

بار ما پیشتر از بستن محمل بستند

جوهر گل همه در شوخی اجزا صرف است