جام کیخسرو پر از می کن که تا چون تهمتن

ور نه در معموره هستی فتادی انقلاب

چشم بخت عالمی از خواب غم بیدار شد

اینکه می بینم به بیداریست یارب یا به خواب

کینه خون سیاوش خواهم از افراسیاب

من که از شرم و حیا با کس نمی گفتم سخن

رقص خواهم کرد زین پس در میان شیخ وشاب