بیرون بود ز جا همه گویندکاین بجاست

با پرتو ضمیر تو روشن نشدکه مهر

سرچشمه ظلام و یا منبع ضیاست

گر عقل نکته سنج سراید که جای تو

هر سنگ و گل که گشت لگدکوب رخش تو

از شوق چون نبات مهیای انتماست

هر کس که ملتجی به تو شد پایه اش فزود