از شوق چون نبات مهیای انتماست

گر عقل نکته سنج سراید که جای تو

بیرون بود ز جا همه گویندکاین بجاست

هر سنگ و گل که گشت لگدکوب رخش تو

هر کس که ملتجی به تو شد پایه اش فزود

جز بحر و کان کشان کف راد تو ملتجاست

کاری مکن که جود تو برکس ستم کند