جز بحر و کان کشان کف راد تو ملتجاست

هر سنگ و گل که گشت لگدکوب رخش تو

از شوق چون نبات مهیای انتماست

هر کس که ملتجی به تو شد پایه اش فزود

کاری مکن که جود تو برکس ستم کند

آخر نه ابن دو را به سخای تو التجاست

دوزخ شوی به دشمن و جنت شوی به دوست