کاری مکن که جود تو برکس ستم کند

از شوق چون نبات مهیای انتماست

هر کس که ملتجی به تو شد پایه اش فزود

جز بحر و کان کشان کف راد تو ملتجاست

آخر نه ابن دو را به سخای تو التجاست

دوزخ شوی به دشمن و جنت شوی به دوست

کاین مر مرا عقوبت و این مر مرا بلاست