هر کس که ملتجی به تو شد پایه اش فزود

بیرون بود ز جا همه گویندکاین بجاست

هر سنگ و گل که گشت لگدکوب رخش تو

از شوق چون نبات مهیای انتماست

جز بحر و کان کشان کف راد تو ملتجاست

کاری مکن که جود تو برکس ستم کند

آخر نه ابن دو را به سخای تو التجاست