هر سنگ و گل که گشت لگدکوب رخش تو

سرچشمه ظلام و یا منبع ضیاست

گر عقل نکته سنج سراید که جای تو

بیرون بود ز جا همه گویندکاین بجاست

از شوق چون نبات مهیای انتماست

هر کس که ملتجی به تو شد پایه اش فزود

جز بحر و کان کشان کف راد تو ملتجاست