چشمی به راه نیست به عهدت جز آنکه فتح

آخر نه ابن دو را به سخای تو التجاست

دوزخ شوی به دشمن و جنت شوی به دوست

کاین مر مرا عقوبت و این مر مرا بلاست

در ره ز انتظار تواش چشم بر قفاست

بس گوهر ثمین که ز جود تو بی ثمن

بس در بی بهاکه ز بذل تو بی بهاست