وصف زلفم چو کنی ساز جدل ساز کند

گوهری هست که ملک دو جهانش ثمن است

جای آنست که بر شعر تو تحسین راند

طفل یک روزه کش آلوده لبان از لبن است

گویی از زلف منش در دل کین کهن است

کژدم زلف منش بس که گزیدست جگر

عجبی نیست گر ازمدحت آن ممتحن است