کژدم زلف منش بس که گزیدست جگر

طفل یک روزه کش آلوده لبان از لبن است

وصف زلفم چو کنی ساز جدل ساز کند

گویی از زلف منش در دل کین کهن است

عجبی نیست گر ازمدحت آن ممتحن است

نیست بیمش ز سر زلف من ان شاء الله

عاقبت دزد سر زلف منش راهزن است