هر گه نگرم کوه تو چون چشمه که در کوه

وین طرفه که با سرو روان کوه گران رفت

از موی میان کوه سرینت بود آون

پیوند چنین مو را باکوه چسان رفت

بینندکه از حسرت آبم ز دهان رفت

بوسیدن آن لب هوسم باشد و از بیم

پیش تو حدیثیم نباید به زبان رفت